Samotnie w Biebrzańskim Parku Narodowym: Jak podejmować decyzje?

Biebrzański Park Narodowy potrafi w kilka godzin rozebrać człowieka z przekonania, że nad wszystkim panuje. Wychodzisz na szlak, żeby przewietrzyć głowę, a zamiast tego natura przewietrza twoje wyobrażenia o sobie.

Biebrzański Park Narodowy i moment, w którym plan przestaje działać

Jesień, czerwony szlak Carskiej Drogi. Trasa bagnista, słabo oznakowana, miejscami dostępna tylko z licencjonowanym przewodnikiem, ale ja biebrzańskie okolice znam od dziecka. W głowie prosty plan: dwie–trzy godziny spokojnego marszu, muzyka w słuchawkach, kilka przemyśleń o pracy, firmie, rodzinie. Zwykły samotny wypad pod kontrolą.

Nocne opady zrobiły swoje. Fragmenty drogi zalała woda, ścieżki wyglądały inaczej niż na zdjęciach i w mojej pamięci. Skręciłem w boczną, ledwo widoczną odnogę, porośniętą krzakami i trawą. Szedłem jak automat, bardziej obecny w swoich myślach niż w terenie. Dopiero po chwili przyszło to delikatne, ale jednoznaczne wrażenie: coś tu nie gra.

Telefon rozładował się nagle. Koniec muzyki, koniec mapy, koniec kontaktu ze światem.

No pięknie.

Co się dzieje, gdy nagle nie ma kogo zapytać o drogę

W takiej chwili samotność przestaje być romantycznym obrazkiem z Instagrama, a zamienia się w lustro. Nagle widać, jak naprawdę reagujesz pod presją.

Najpierw pojawiła się wściekłość – szybka, impulsywna, podszyta wyrzutami: „po co tam skręcałeś?”, „czemu znów nie naładowałeś telefonu do pełna?”. W tym samym czasie wiatr się wzmógł, deszcz przeplatał się ze słońcem, jakby pogoda nie mogła się zdecydować. Kurtka przeciwdeszczowa dawała radę, ale buty bez Goretexu zaczęły powoli przemakać w błotnistym podłożu. Lekki trekking zmieniał się w chłodną lekcję pokory.

W pewnym momencie zobaczyłem dwa łosie brodzące w bagnie. Ogromne, spokojne, zupełnie niezainteresowane moją obecnością. Ręka aż sama szukała aparatu, ale nie było czym zrobić zdjęcia. Zostało tylko patrzenie. Ten widok działał jak wyrzut sumienia i pocieszenie jednocześnie – przyroda robi swoje, niezależnie od tego, czy człowiek ogarnia swój dzień, czy nie.

Z każdą minutą słabło poczucie bezpieczeństwa, a rosła czujność. Zacząłem wyłapywać każdy szelest i najmniejszy ruch wokół. Miałem wrażenie, że otoczenie patrzy mi na ręce – może wiatr poruszający trzcinami, może intuicja. W dolinie Biebrzy człowiek szybko przypomina sobie, że jest tylko gościem.

Dlaczego mimo wszystko idziemy dalej

Kiedy przede mną została jedna wąska ścieżka, otoczona wysoką roślinnością i podmokłym terenem, nawet przez chwilę nie pomyślałem, żeby stanąć. Szedłem dalej, chociaż wiedziałem, że dawno zboczyłem z wyznaczonych szlaków turystycznych.

Psychologia takich zachowań jest dość prosta. Droga – nawet jeśli niewłaściwa – daje złudzenie kontroli. Ruch wydaje się lepszy niż przyznanie: „nie wiem, co teraz”. Mózg wybiera działanie, bo działanie uspokaja.

Złość po pewnym czasie opadła. Zostało konkretne zadanie: znaleźć wyjście. W głowie przestało już brzmieć „mogłeś tam nie iść”, a pojawiło się „masz sytuację, to ją ogarnij”. Tempo marszu wzrosło, serce biło szybciej, a gdzieś w tle kołatała myśl, że słońce zaraz schowa się na dobre, a czołówka została w domu.

Dopiero po wszystkim zrozumiałem, jak wiele taki marsz mówi o mnie. Gdy znikają mapy, zasięg i cudze rady, wraca najprostsza wersja człowieka: ktoś, kto decyduje i bierze za to odpowiedzialność. Nawet jeśli decyzja jest podjęta w mokrych butach i przy kiepskiej pogodzie.

Powrót na drogę i ta cicha satysfakcja

W końcu, już o zmierzchu, wyszedłem na główną trasę. Rozpoznałem odcinek Carskiej Drogi, wiedziałem, gdzie szukać parkingu. Po niespełna godzinie marszu byłem przy samochodzie – zmęczony, trochę zziębnięty, ale spokojniejszy niż o poranku.

Zgubiłem się w terenie, który znam od dziecka, w sercu Biebrzańskiego Parku Narodowego, a mimo to czułem wdzięczność. Nadrobiłem kilometry, straciłem zdjęcia i muzykę, za to odzyskałem coś ważniejszego: przekonanie, że nawet w chaosie jestem w stanie doprowadzić sprawy do końca.

Jeśli teraz stoisz na własnej „ścieżce w bok” – myślisz o zmianie pracy, założeniu firmy, wyjściu z trudnej sytuacji – być może czujesz podobny chłód i niepewność. To normalne. Nie trzeba widzieć całej mapy, żeby ruszyć. Wystarczy pierwszy krok i gotowość, że po drodze coś się zawali, a ty i tak spróbujesz dalej.

Tego właśnie nauczyła mnie ta jesienna samotna wędrówka. Biebrzański Park Narodowy był tylko sceną. Najważniejsze rzeczy działy się w środku. I mam wrażenie, że u ciebie może być podobnie.