Budowanie marki osobistej dla tych, którzy nie czują się ekspertami (jeszcze)

Budowanie marki osobistej na samym początku kariery potrafi paraliżować bardziej niż pierwsza droga wspinaczkowa w przewieszeniu. Scrollujesz social media, widzisz pewnych siebie ludzi, dopracowany personal branding, spójny wizerunek eksperta, a w głowie kołacze się tylko jedna myśl: „Ja dopiero zaczynam. Czy w ogóle mam prawo cokolwiek mówić?”.

Ten tekst jest właśnie o tym momencie. O podnóżu, nie o szczycie. O ludziach, którzy chcą rozwijać się w swojej branży, pokazać się klientom, budować zaufanie i reputację, ale mają alergię na nachalny marketing i udawanie nieomylnego guru.

Dlaczego klasyczne budowanie marki osobistej tak często odrzuca?

Większość poradników brzmi podobnie:
  – określ swoją niszę,
  – zostań ekspertem,
  – dawaj tipy,
  – mów pewnym tonem,
  – buduj autorytet.

Na slajdach wygląda to elegancko, w praktyce jednak przypomina zestaw do szybkiego „napompowania ego”. Widzisz karuzele na LinkedInie, posty o „5 zasadach sukcesu”, konferencje, podcasty, wystąpienia publiczne, a gdzieś z tyłu czaszki siedzisz ty: osoba, która dopiero uczy się łapać pierwszy chwyt.

Zderzasz się z kilkoma problemami naraz:

• Syndrom oszusta.
  „Jak mam mówić o kompetencjach, skoro wciąż popełniam błędy?” – to pytanie nie znika, gdy patrzysz na dopieszczone profile ludzi z wieloletnim doświadczeniem.
• Wstręt do „sprzedawania się”.
  Marketing biznesowy bywa kojarzony z wciskaniem czegokolwiek komukolwiek. Chcesz tworzyć realną wartość, a nie powtarzać slogany o „brandzie, który przyciąga nowych klientów”.
• Presja spójności.
  W teorii wizerunek ma być idealnie poukładany: te same kolory, ten sam ton, zawsze ta sama maska. W praktyce człowiek zmienia się szybciej niż paleta barw w Canvie i ciężko udawać, że po drodze nie ma zwrotów akcji.

Efekt? Zamiast działać, blokujesz się. Zamiast pokazać swoje mocne strony i to, co już teraz umiesz, uciekasz w ciszę. Bo jeżeli marka oznacza wieczną konferencję i mówienie z piedestału, to nic dziwnego, że budzi opór.

Od mentora do narratora – inny sposób mówienia o swojej pracy

W pewnym momencie można zadać sobie bardzo proste pytanie:
 a gdyby tak przestać udawać mentora i zostać narratorem?

Mentor w klasycznym ujęciu:

• ma gotowe odpowiedzi,
• mówi z pozycji „wiem lepiej”,
• rozdaje zasady, checklisty, instrukcje.

Narrator działa zupełnie inaczej:

• pokazuje drogę – czasem chaotyczną, pełną potknięć,
• mówi o tym, co testuje tu i teraz,
• otwarcie przyznaje: „tego wciąż się uczę”.

Taki sposób komunikacji dalej buduje widoczność online, reputację i rozpoznawalność, tylko oparty jest na ludzkiej historii, a nie na perfekcyjnym wizerunku eksperta. Zaufanie rodzi się nie dlatego, że masz odpowiedź na każde pytanie, lecz dlatego, że nie udajesz kogoś, kim jeszcze nie jesteś.

Co daje marka tworzona z poziomu „jeszcze się uczę”

Gdy przestajesz ścigać się na certyfikaty i mówisz wprost, na jakim etapie stoisz, dzieje się kilka ważnych rzeczy.

Po pierwsze – jesteś bliżej ludzi.
Łatwiej utożsamić się z kimś, kto uczy się razem z odbiorcami, niż z osobą, która z każdym zdaniem brzmi jak encyklopedia marketingu. Kiedy piszesz o swoich pierwszych klientach, o tym, jak trzęsły ci się ręce na pierwszym wystąpieniu czy jak wyglądała pierwsza współpraca, tworzysz realną więź.

Po drugie – twój brand staje się wiarygodny.
Nie obiecujesz cudów. Opowiadasz o procesie: jak rozwijasz kompetencje, jakie narzędzia testujesz, co w twojej dziedzinie naprawdę działa, a co okazało się pustym hasłem. Taka komunikacja sprawia, że ludzie zaczynają ufać nie logo, tylko człowiekowi za nim.

Po trzecie – tworzysz społeczność, a nie fanclub.
Zamiast zbierać lajki od przypadkowych obserwujących, przyciągasz osoby, które mają podobne dylematy: dopiero zaczynają w biznesie, uczą się marketingu, boją się autopromocji. Łatwiej wtedy naturalnie nawiązywać relacje, współpracować, wymieniać się doświadczeniami.

Jak mówić o swojej pracy, gdy dopiero startujesz – praktyczne formy

Te wielkie słowa o autentyczności brzmią ładnie, lecz na końcu dnia trzeba usiąść i napisać coś konkretnego: post na LinkedIna, wpis na blog, może krótki podcast albo newsletter. Jak opowiadać o tym, co robisz, żeby nie brzmieć jak kolejny „coach od wszystkiego”?

1. Opowiadaj o procesie, nie tylko o efektach

Zamiast pisać:
„Oto 5 zasad, jak zdobyć pierwszego klienta”,
możesz opowiedzieć:
„Jak prawie spaliłem rozmowę z pierwszym klientem i co zrobię inaczej przy kolejnym”.

To wciąż treść biznesowa, ale podana w formie historii, nie szkolnej tablicy. Pokazujesz, że rozwój zawodowy to ciąg testów i korekt, a nie linia prosta od zera do sukcesu.

2. Podkreślaj „małe szczyty”

Nie każdy dzień oznacza rewolucję. Czasem sukcesem bywa pierwszy odważny post, pierwsza wiadomość wysłana do potencjalnego partnera biznesowego albo pierwsze wystąpienie na małej konferencji branżowej.

Kiedy mówisz o takich momentach, pokazujesz, że widoczność społecznościowa nie rodzi się z jednego wielkiego skoku, tylko z serii drobnych kroków. A ktoś, kto dopiero przymierza się do działania, widzi, że też może zacząć od czegoś małego.

3. Łącz pasję z wątpliwościami

W świecie, gdzie wszyscy krzyczą „Rób to, co kochasz!”, rzadko mówi się o tym, że nawet ulubiona dziedzina potrafi zmęczyć. Możesz więc wprost napisać, że kochasz góry, projektowanie, pisanie czy rozwijanie biznesu, ale masz dni, kiedy najchętniej rzuciłbyś to w cholerę.

Takie wyznania wcale nie burzą wizerunku, tylko go pogłębiają. Pokazują człowieka z krwi i kości, dla którego autentyczność nie jest modnym hasłem, lecz sposobem komunikacji.

4. Używaj konkretnych scen zamiast ogólnych haseł

Zamiast pisać:
„Stawiam na spójny wizerunek i buduję zaufanie odbiorców”,
pokaż scenę:
„Przez pół dnia poprawiałem jedno zdanie w opisie oferty, bo nie chciałem obiecać więcej, niż naprawdę mogę dowieźć”.

Takie przykłady zapadają w pamięć i lepiej niż tysiąc sloganów pokazują, jak naprawdę działasz.

Kiedy marketing przestaje być wstydliwy

W pewnym momencie można zauważyć ciekawą zmianę: kiedy przestajesz udawać kogoś większego, marketing przestaje kojarzyć się z wciskaniem, a zaczyna przypominać rozmowę.

Kiedy odrzucasz modne schematy, budowanie marki osobistej zaczyna wyglądać jak dzielenie się tym, co naprawdę robisz:

• kulisy współpracy z klientami,
• wnioski z nieudanych projektów,
• decyzje, które podjąłeś, choć nie były popularne,
• kanały komunikacji, na które masz ochotę (LinkedIn, mały newsletter, kameralny podcast), a nie te, które „trzeba mieć”.

Twoje treści nie udają telewizji śniadaniowej. Raczej przypominają dziennik z drogi, do którego inni mogą zaglądać, bo szukają wskazówek, odwagi albo zwyczajnie poczucia, że nie tylko im drżą ręce przy pierwszej próbie.

Jak oswoić opór przed pokazywaniem się

Nawet przy najbardziej ludzkim podejściu pojawia się opór. „Co powiedzą inni?”, „A jeśli ktoś bardziej doświadczony skomentuje, że gadam bzdury?”, „Czy moja branża w ogóle potrzebuje kolejnej osoby w social media?”.

Pomaga kilka drobnych zmian w myśleniu:

• Idź własnym tempem.
  Wystarczy, że jesteś kawałek przed kimś innym. Dla osoby, która startuje dopiero jutro, twoje wnioski z pierwszego roku pracy będą bezcenne, choć dla ciebie wydają się banalne.
• Nie udajesz autorytetu – dokumentujesz proces.
  W praktyce oznacza to: mniej porad w stylu „rób tak”, więcej historii „zrobiłem tak, stało się to, dziś spróbowałbym inaczej”.
• Zmiana zdania jest naturalna.
  Wizerunek online nie musi być betonową ścianą. To, co dziś mówisz o swojej dziedzinie, może za rok wyglądać inaczej – i to normalne. Dojrzałość zawodowa rodzi się z aktualizowania poglądów, nie z kurczowego trzymania się pierwszych tez.

Twoja narracja, twoi ludzie

Na końcu nie chodzi o idealny profil, tylko o to, kto stanie po drugiej stronie ekranu. Przyciągniesz takich odbiorców, jaką historię opowiadasz:

• jeżeli budujesz wyłącznie pozę eksperta, przyjdą do ciebie ludzie szukający szybkich, prostych recept,
• jeżeli pokazujesz zarówno sukcesy, jak i zakulisowe potknięcia, przyciągniesz tych, którzy cenią szczerość i są gotowi na długotrwały proces, a nie chwilowe, sztuczne efekty.

Gdy traktujesz budowanie marki osobistej jak wymagającą górską wyprawę, a nie jak sprint na LinkedInie, zyskujesz coś więcej niż widoczność. Tworzysz wizerunek, który rozwija się razem z tobą, otwiera drzwi do nowych projektów, partnerów biznesowych i klientów, a jednocześnie pozostaje w zgodzie z tym, jakim człowiekiem jesteś naprawdę.

Kto jest więc twoją grupą docelową? Świat ma wystarczająco wielu guru, którzy z każdej sceny krzyczą, jak żyć. Brakuje za to ludzi, którzy potrafią powiedzieć: „dopiero idę, ale możesz iść kawałek ze mną”. I dokładnie od takiego zdania zaczyna się najciekawszy rodzaj marki – tej, którą pamięta się nie za idealne slogany, lecz za prawdziwą historię.

Źródło: [1], [2], [3], [4]